"Wil jij je Italiaanse strandvakantie combineren en geweldig zomerbaanje? Grijp dan nu je kans!

****BELANGRIJK!****
We zoeken nog:
4 mensen voor 1 t/m 14 juli
3 mensen voor 28 t/m 11 augustus!

Voor de verkoop van excursies naar Venetië is MARCO POLO nog op zoek naar commerciëel talent met een vlotte babbel in verschillende talen: Nederlands, Engels en Duits.

Wat wordt er van je verwacht?
• 5 dagen per week, 4 uur per dag waarbij je toeristen (de meesten Nederlands, Engels of Duitstalig) warm maakt voor een dagexcursie naar Venetie.
• Je verblijft minimaal 2 weken.

Wat zijn de voordelen?
• Je werkt op provisiebasis, dus je bepaalt zelf hoeveel je verdient!
• Je verdient €7 per verkochte ticket.
• Je bent vrij om je eigen tijd in te delen.
• Je ontvangt gratis accomodatie.
• Je bent uitgenodigd op een volledig verzorgde dagexcursie naar Venetie, met gondelvaart!
• Last but not least, je beleeft een onvergetelijke tijd aan de Adriatische kust!

Ben je geïnteresseerd? Stuur dan een mail met motivatie en foto naar: zomerwerk2008@gmail.com

On my way to the USA!
Ik was 17, jong, naïef, enthousiast, en ik wilde iets van de wereld zien. Het duurde dan ook niet lang voordat ik me aan het eind van 5VWO had ingeschreven voor een High School Year in de USA. Want ja, dat wilde toch iedereen? Iets van de wereld zien, leven in een andere cultuur, nieuwe vrienden maken? Dat was dan ook precies wat ik ging doen.

Toch had ik niet kunnen verwachten dat datzelfde jaar mijn leven op zo’n ingrijpende, maar mooie manier zou veranderen. Ik was een doodgewone meid, met een doodgewoon leven, en ik kwam terug als een doodgewone meid. Maar mijn leven? Mijn leven was TOTAAL veranderd!

Ik voelde me een beetje raar. Alsof ik op zoek was naar iets. Waarschijnlijk naar een uitdaging, want na 5 jaar VWO was de verveling wel toegeslagen. Een jaartje High School, aan de andere kant van de oceaan, zou uitkomst moeten bieden. Vol goede moed stapte ik vorig jaar in het vliegtuig. “America, Here I Come!” en daar ging ik!

Boer op klompen?
Na een huge cultureshock en alle vooroordelen die bevestigd werden (denk aan de McDonalds invasie in de Amerikaanse straten, en de football players op school (die overigens NOG mooier bleken te zijn dan dat de High School Movies mij hadden wijsgemaakt)), was ik na een paar maanden toch aardig ingeburgerd. Ik had het naar mijn zin in mijn gastgezin, genoot elke dag van mijn leven als Amerikaanse High School-ganger en ik kon me al bijna niet meer voorstellen dat er een land als ‘Nederland’ bestond, waar mensen kaas aten en op klompen liepen (volgens de Amerikanen dan).

Maar toen gebeurde er iets. Want naast alle High School taferelen en Amerikaanse Drama Queens kwam ik namelijk met iets anders in aanraking waar ik als Exchange Student van stond te kijken. Ze hadden er namelijk een kerk. Ja, een kerk! En dat op ELKE hoek van de straat! Voor mij was het alsof ik de ontdekking van de eeuw gedaan had!

Er was een kerk! En er gingen zelfs mensen naar toe op zondag! Vrijwillig! Dit had ik nog nooit meegemaakt! Ik vond het maar raar, mensen die zich ‘christen’ noemden. Dat was toch uit? Dat was toch iets waar alleen mijn oma het over had? Dat mijn vriendinnen bijbelsteksten in hun agenda hadden staan, en in een ‘God’ geloofden, daar kon ik dus met mijn hoofd niet bij!

Meer dan een kindje in de kribbe”Die mensen zijn gek geworden!” dacht ik, terwijl ik aan het oude gebouw dat midden in mijn woonplaats in Nederland stond dacht. Dat gebouw waar ik alleen naartoe ging met kerst, terwijl er in datzelfde gebouw de rest van het jaar niets gebeurde. En de Bijbel? De bijbel was toch gewoon een oud boek? Met leuke verhaaltjes die we moesten leren, zodat we zouden weten waarom we eigenlijk kerstmis vierden?

Natuurlijk wist ik wie Jezus was, ik zag het kribbetje in de kerststal en de musical ‘Jesus Christ Superstar’ die ik ooit gezien had, weer helemaal voor me. Maar de mensen die ik in Amerika leerde kennen, ‘aanbaden’ deze Jezus persoon! Dat was toch raar?

Ik heb me er dan ook een half jaar tegen afgezet. Ik vond het maar een beetje zielig, dat die mensen in iets geloofden dat ‘helemaal niet waar was’. Want dat was echt hoe ik het in die tijd zag, en hoe ik het mijn hele leven gezien had!

Maar op de helft van mijn jaar in de VS veranderde mijn kijk op deze mensen plotseling. Ik leerde de mensen op school wat beter kennen en ik zag een duidelijk verschil tussen de jonge mensen die zich ‘christen’ noemden, en mijn vriendinnen die elk weekend doorkwamen met dan ‘party’s’ en ‘boyfriends’.

In Nederland zag mijn leven er ook ongeveer zo uit, maar nu waren er ineens mensen om me heen die gelukkig leken zonder elk weekend (teveel) alcohol te drinken, en op maandag hun ‘aanwinsten’ van zaterdagavond te bespreken! In plaats van deze ‘enorm fascinerende’ gesprekken, hadden deze mensen het over plannen om geld in te zamelen voor de daklozen in Memphis, en de tienermoeders in de wijde omgeving. ‘Wauw’, dacht ik nog, ik wou dat we meer van zulke mensen in Nederland hadden…!

Het was in die tijd dat ik me begon te interesseren voor hun levensstijl. Deze jongen mensen hadden iets waar ik alleen maar jaloers op kon worden. Het was iets ongrijpbaars en dat maakte me nieuwsgierig! Wat was het dat deze mensen zo bewogen maakte voor hun omgeving? Wat was het dat hen zo gelukkig maakte, zonder mee te doen aan alles waar hun ‘normale’ klasgenoten mee bezig waren? Ik had er alles voor over om daar achter te komen! Zelfs als ik mee zou moeten naar de kerk!

Nou, je raadt het al, dat gebeurde natuurlijk. Ze nodigden me uit voor een dienst en terwijl ik me had voorbereid op een 1,5 uur durende preek, werd ik totaal overvallen door een viering die meer op een concert leek dan op het onbegrijpelijke verhaal dat ik in Nederland met kerstmis aanhoorde! Er was zelfs een band! En mensen zongen enthousiast mee! Er was een ‘preacher’ die zelfs ik begreep! Dit was toch geweldig?!

Brand new world
Dat was het inderdaad. Het voelde alsof ik een nieuwe wereld ontdekt had! Dit was een wereld van logica, van vrijheid, van liefde en van hoop! Het duurde dan ook niet lang voordat mijn ‘bijbelse’ vriendinnen me weer uitnodigden voor een viering. Ik begreep het nog steeds niet goed, maar ik wilde er alleen nog maar meer van weten!

Ik kreeg mijn eerste bijbel en begon te lezen. Ik zag de Jezus die ik kende van ‘Jesus Christ Superstar’ en uit de kerststal weer voor me, ‘wat had die man veel meegemaakt zeg!’ Hoe meer ik op zoek ging, hoe beter ik de mensen in mijn kerk begon te begrijpen.

Dit was het dus waar zij zo ‘gelukkig’ van werden en waarom zij zo uit hun dak gingen in een kerkgebouw, in plaats van zich uit te sloven op de dansvloer op zaterdagavond. DIT was wat ik miste in mijn leven en waar ik altijd naar op zoek was geweest. DIT was Jezus, die al 17 jaar lang in mijn kerststal onder de kerstboom had gestaan!

Halleluja zul je nu denken; ze is tot geloof gekomen! God is in haar hart en ze leefde nog lang en gelukkig! Ik kan je gerust stellen: zo zal het ongeveer aflopen.

Waarom?!
Maar WAAROM moest ik naar de andere kant van de wereld komen om over God te horen? WAAROM had nooit iemand in mijn omgeving mij over hem verteld? WAAROM gingen er 32.000 jongeren in Nederland naar de EO jongerendag en vermaakten duizenden jongeren zich op verschillende festivals, terwijl ik op mijn kamer in Haaksbergen zat, zonder te weten waarvoor ik hier op aarde was?

WAAROM?

Ik wist niet eens dat er christenen in Nederland bestonden!!!
Waar wás God in Nederland?!

Begrijp me niet verkeerd, ik wil alleen duidelijk maken dat er ook op dit moment nog miljoenen jongens en meiden van jouw eigen leeftijd op hun kamer zitten met dezelfde vraag, terwijl wij (en ik nu dus ook) ons vermaken op conferenties en fantastische christelijke festivals.

Tijdens die dagen lijkt het alsof het geweldig gaat met God in Nederland. We hebben enthousiaste jongeren, mooie plannen en geweldige sprekers. Absoluut, die dagen hebben we nodig; we leren er van en we worden bemoedigd en ik vind het ook fantastisch dat er zulke dagen/weekenden bestaan!

Maar vergeten we niet dat er nog zoveel mensen zijn die NIET weten wie God is? Die zelfs nog NOOIT over hem gehoord hebben? Wij hebben het soms moeilijk in onze relatie met hem, maar denken we dan ook aan de mensen die zelfs nog nooit de KANS gekregen hebben om over God te horen? Hem nog nooit van dichtbij gezien hebben? De liefde gevoeld hebben die hij ons geeft? Die mensen zitten niet alleen in Afrika! Die wonen naast ons en fietsen door dezelfde straten als wij!

Ik wil jou dan ook uitdagen om dit samen met mij te gaan veranderen! Om God nog meer zichtbaar te maken in Nederland! Op wat voor manier dan ook! Dus die meid die je deze week tegenkomt in de bus, of die jongen waar je mee praat tijdens een avondje uit, laat ze weten waar JIJ zo gelukkig van wordt! Ze kunnen je uitlachen, bij je weg lopen of je voor gek verklaren, maar ze kunnen ook van plan zijn om over een paar weken op het vliegtuig te stappen. Bestemming? Amerika.


Anneleen, april 2007

Our deepest fear is not that we are inadequate.
Our deepest fear is that we are powerful beyond measure.
It is our light, not our darkness, that most frightens us.

We ask ourselves, who am I to be brilliant, gorgeous, talented and famous?
Actually, who are you not to be?

You are a child of God.
Your playing small doesn’t serve the world.
There’s nothing enlightened about shrinking so that other people won’t feel insecure around you.

We were born to make manifest the glory of God that is within us. It’s not just in some of us; it’s in everyone.
And as we let our own light shine, we unconsciously give other people permission to do the same.

As we are liberated from our own fear, our presence automatically liberates others.

When I say..."I am a Christian"
I'm not shouting "I am saved"
I'm whispering "I was lost"
That is why I chose this way.

When I say..."I am a Christian"
I don't speak of this with pride.
I'm confessing that I stumble
And need someone to be my guide.

When I say..."I am a Christian"
I'm not trying to be strong.
I'm professing that I'm weak
And pray for strength to carry on.

When I say..."I am a Christian"
I'm not bragging of success.
I'm admitting I have failed
And cannot ever pay the debt.

When I say..."I am a Christian"
I'm not claiming to be perfect,
My flaws are all too visible,
But, God believes I'm worth it.

When I say..."I am a Christian"
I still feel the sting of pain
I have my share of heartaches
Which is why I call upon his name.

When I say..."I am a Christian"
I do not wish to judge.
I have no authority.
I only know I'm loved.